เซี่ยงไฮ้ 2017 ตอน ๒ ตลาดผ้าและอาหาร

FullSizeRender

หมายมั่นปั้นมือไปตัดเสื้อที่เซี่ยงไฮ้ แต่ได้ผ้าพันคอมาแทน ร้านนี้ตั้งอยู่ที่ถนนนานจิงย่านคนเดิน แต่ร้านก็มีอีกหลายสาขา

ความสวยอยู่ที่แพรเนื้อนิ่ม สีสันสดใส จากภาพเขียนของศิลปิน เล่าเรื่องราวของเส้นทางสายไหม อันเป็นเส้นทางการค้าของจีนกับตะวันตกมาแต่โบราณ

ผ้าพันคอไหมที่นำภาพของศิลปินมาทำเป็นลายผ้าเป็นความชอบส่วนตัวอยู่แล้ว เหมือนกับเป็นภาพที่เราพกพาเคลื่อนที่ไปได้ ไม่ต้องแขวนนิ่งอยู่บนผนังบ้านแต่อย่างเดียว  ผ้าผืนนี้มาต่อแถวพันคอ ของ The Met นิวยอร์ก และ จิม ทอมป์สันของไทยเราเอง (ที่นำภาพของ ศ. อิทธิพล ตั้งโฉลกมาใช้)

 Shi Liu Pu Fabric Market ย่านเก่าของเซี่ยงไฮ้ขายทั้งผ้าและวัสดุประกอบการตัดเย็บ และรับตัดเย็บเสื้อผ้าไปด้วยในร้านเดียวกัน  เดินไปก็นึกถึงร้านค้าน้อยใหญ่ในตึก ไชน่า เวิลด์ (ตึกเซ็นทรัล วังบูรพา เดิม)  ที่พาหุรัด ของเรา แต่ของเรามีผ้านานาชาติ ร้านค้านานาชาติ ขาดการรับตัดเย็บเป็นการทั่วไป

ที่ต้องทำทุกวันวันละสามเวลาคือ รับประทานอาหาร จึงมีข้อสังเกตมากมายเกี่ยวกับอาหารเท่าที่เห็นมา

  • น้ำผลไม้นานาชนิดมีขายทั่วไป ทั้งปั่น ทั้งบีบแยกน้ำแยกกาก  และขายผลไม้สดใส่ถ้วยแบบถ้วยกาแฟมีฝาปิด เคยนับผลไม้ได้ถึง ๘ ชนิดในหนึ่งแก้ว
  • อาหารไม่หวาน แม้แต่ของหวานก็แค่หวานปะแล่มๆ
  • น้ำเปล่าที่เสิร์ฟให้เป็นน้ำธรรมดา ไม่มีน้ำแข็งมาในถ้วยหรือในถัง
  • น้ำอัดลมหายาก กาแฟของร้านท้องถิ่นก็หายาก
  • น้ำซุป น้ำซอสมีหลากหลาย หลายร้านอร่อยด้วยน้ำซุปกระดูกหมู และเขาก็เขียนปะป้ายไว้เช่นนั้น  การปรุงอาหารในหลายแห่งยังพิถีพิถันตามแบบเดิม สั่งข้าวต้มหรือข้าวอบ รออยู่นานกว่าจะเข้าใจว่าสิ่งที่ทำสำเร็จแล้วเขาต้องอบใหม่จนร้อนฉ่าและเข้ากันดี เสิร์ฟมาร้อนๆ ในกระจาดสาน (ก็มันร้อนน่ะ)

อาหารในฟู้ดคอร์ทมีหลายคุณภาพ ตามความรู้สึกส่วนตัว ส่วนมากพึ่งพาได้และฟูดคอร์ทหาได้ทั่วไป เช่น ในอาคารที่ติดกับสถานีรถไฟฟ้าหรือในอาคารสำนักงานต่างๆ  บางแห่งเช่นในภาพข้างต้น เหมือนกับร้านค้าย่อย บางแห่งก็แสดงเครื่องปรุงหลากหลายให้เลือกอย่างน่าตื่นตา  อาหารต่อจานประมาณ 125 บาท  ไปกินอย่างดีกันสองคน​ อิ่มและอร่อย ก็ประมาณ 500 บาท

IMG_3849

ระบบเงินอิเล็กทรอนิกส์ เห็นได้ชัดเจนในเซี่ยงไฮ้ การจ่ายค่าอาหาร ค่ารถไฟฟ้า ฯลฯ ใช้บัตรได้ เช่น Alipay Applepay ฯลฯ ประหยัดเงินตรา ประหยัดคน ในขั้นตอนการเก็บเงิน จ่ายเงิน ทอนเงิน แม้ว่าจีนจะมีประชากรมากมาย แต่ก็ก้าวไปกับระบบอิเล็กทรอนิกส์แล้ว เพราะความสะดวกรวดเร็วและประหยัด ไม่ต้องรอให้คนไม่มีเสียก่อน ของเราแม้ว่าจะแรงงานขาดแคลนแต่ก็ยังใช้คนทำงานจำนวนมาก ขัดกับความขาดแคลน และแก้ปัญหาด้วยการใช้แรงงานต่างด้าว

IMG_1160IMG_1158

 

  • ของเคยอยู่ในซองใหญ่ ก็แพ็คเล็ก กินได้พอคำ เช่น หมูแผ่น ลูกพรุน และขนมอีกหลายชนิด  
  • อาหารจีนหลายชนิดปรับรูปแบบให้เข้ากับวิถีชีวิตสมัยใหม่คือถือกินได้ไม่ต้องนั่งโต๊ะ เช่น เป็ดปักกิ่ง ไข่พะโล้ เป็นต้น 

ร้านข้างล่างนี้อยู่ใกล้สถาบันการศึกษา ชวนให้คิดว่า ถ้าสถาบันการศึกษาบ้านเราจะมีคนคิดปรับรูปแบบการเสิร์ฟอาหารเสียบ้าง ก็น่าจะเป็นคุณกับนักศึกษาที่หลายแห่งแทบไม่มีเวลารับประทานอาหารกลางวัน เพราะว่ามีหยุดพักเที่ยงไม่ถึงชั่วโมง หรือแทบไม่มีเวลาให้กินอาหารเลย ซึ่งผิดวิสัยการดูแลอนาคตของชาติ

อยากทำอาหารแบบข้าวปั้นห่อ ไส้หมูปิ้ง ฯลฯ หลากหลายแบบที่คิดขึ้นมาได้ ขอเพียงสถาบันการศึกษาใส่ใจอีกหน่อย

  • มะพร้าวทั้งน้ำและเนื้อเป็นที่นิยมมาก มิน่าบ้านเราแพงขึ้นมากและหายาก 
  • ตู้ขายน้ำส้มคั้นสด จ่ายเงินแบบหยอดเหรียญมีให้เห็นทั่วไป ส่งเสริมการดื่มน้ำผลไม้ และเห็นเด็กผู้ชายกดน้ำส้มเองโดยมีพ่อยืนดูอยู่  เป็นการฝึกเด็กที่ดี แทนที่ผู้ใหญ่จะคอยทำให้ทุกอย่าง คนช่างสงสัยยังสงสัยว่า เขาล้างตู้อย่างไร ระหว่างที่คิดว่า น่าจะเอามาติดตั้งในเขตมหาวิทยาลัยในบ้านเราบ้าง เพื่อส่งเสริมการรับประทานอาหารที่ดีต่อสุขภาพ (ถ้าส้มและเปลือกส้มไม่เคลือบยาฆ่าแมลงจนกายเป็นทุกขภาวะ)
  • ร้านยอดนิยมมีคิวยาว เช่น ร้าน “ฉันยุ่งมาก” ขายมะม่วงปั่น นึกไม่ออกว่าเข้าแถวกันทำไม ให้นึกภาพนักท่องเที่ยวจีนยืนเข้าแถวหน้าร้านผัดไทยตรงวัดราชนัดดาฯ ก็แล้วกัน 
  • ร้านขายขนมแป้งสีเขียวไส้ถั่วแดง บางร้านก็คิวยาว บางร้านก็ไม่มีคิว คงขึ้นอยู่กับความนิยมและคำร่ำลือ 

โดยทั่วไปไม่เห็นหาบเร่แผงลอย แต่ในย่านเก่าที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว เช่น บริเวณใกล้เคียงกับสวนยู่หยวน ที่มีอาคารร้านค้าทรงจีน ยังเห็นร้านข้างทางเป็นแสงสีให้สนุกสนานอยู่บ้าง

L1140672

ร้านในย่านสมัยใหม่ ตกแต่งให้แตกต่าง และการเสิร์ฟอาหารก็ต้องคิดประดิษฐ์ให้แตกต่าง  ดังตัวอย่างร้านในอาคารซุปเปอร์แบรนด์ ฝั่งใหม่

 

IMG_1177

เซี่ยงไฮ้ให้ข้อคิดอีกหลายอย่าง

นอกจากเรื่อง electronic payments และเรื่อง new ways to serve traditional food แล้ว เรื่องด้านสิ่งแวดล้อมที่สำคัญที่เห็นชัดเจนคือ  ไม่มีถุงพลาสติก ไม่มีถุงก๊อบแก๊บให้ แม้ในซุปเปอร์มาร์เก็ต ใครซื้อของต้องหาถุงไปใส่เอง ตรงนี้เราล้าหลังไปหลายก้าวและกระบวนการไม่เอื้อต่อการประหยัดถุง  ของเขาเริ่มที่ร้านไม่ให้ พนักงานเก็บเงินไม่มีถุงที่เคาน์เตอร์   ส่วนบ้านเรานั้นชวนเชิญให้ลดการใช้ถุง แต่ถุงกองเป็นตั้ง พนักงานพร้อมใช้ แม้ผู้ซื้อจะเอาถุงไปเอง พนักงานก็ยังยัดเยียดเอาใส่ถุงก๊อบแก๊บซ้อนไปในถุงที่เราเอาไป 

ที่สังเกตเห็นอีกอย่างหนึ่งคือ เซี่ยงไฮ้ไร้โฟม

L1140560

นวพร เรืองสกุล 8 พ.ค. 2560 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s