ลักลอกงานทางวิชาการ

เรื่องลักลอกงานทางวิชาการเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็ก

นักวิชาการต่างประเทศให้ค่าของความคิด บอกว่าเรื่องใหญ่และสั่งสอนนักศึกษาด้วยการเตือนนักศึกษาทุกเทอม หรือทุกครั้งเมื่อทำสาระนิพนธ์ ตามทฤษฎีที่ว่า ถ้าเตือนใกล้ๆ เวลาที่จะทำ โอกาสที่คนจะทำผิดโดยเจตนาจะน้อยลง

อาจารย์ในมหาวิทยาลัยไทยมักทำให้เห็นเป็นเรื่องเล็กทำนองว่า “ขอหยิบมาใช้ไม่กี่ประโยค หวงอะไรกันนักหนา” และลงมือทำให้นิสิตนักศึกษาเห็นเป็นแบบอย่างเสียด้วย  เช่น เอางานวิทยานิพนธ์ของลูกศิษย์ไปใช้ โดยไม่ให้เครดิตและไม่ถือว่าร่วมเขียน หยิบงานของอาจารย์ผู้น้อยในภาควิชาเดียวกันไปเป็นของตนโดยพลการ ลอกงานระดับนานาชาติก็เคยได้ยินแว่วๆ มา แบบปิดกันให้แซด

ละครเวทีของคณะไอซีที มหาวิทยาลัยศิลปากร ที่โรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศ เรื่อง คำเชือดเชิญ  เมื่อเร็วๆ นี้ พาดพิงเรื่องนี้ไว้เหมือนกัน 

เนื้อหาหลักของเรื่องดัดแปลงมาจากเรื่องฆาตกรรมลึกลับของอะกาธา คริสตี้ แต่ในละครท่ีนำมาแสดงเป็นภาษาไทยแต่งขึ้นใหม่จากโครงคิดนั้น ได้วางตัวละครตัวหนึ่งเป็นนักเขียนชื่อดังมือรางวัล แต่เบื้องหลังรางวัลคือความตายของนักเขียนหนุ่มคนหนึ่งที่ตัวละครตัวนี้ขโมยงานมา เป็นการฆ่าเพื่อปิดปาก 

น่าเสียดายว่าเนื้อเรื่องไม่ได้ชูประเด็นความผิดเรื่องขโมยความคิดว่าเป็นเรื่องร้ายแรง โดยมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาเข้ามาแซมซ้อน แต่ก็แสดงให้เห็นว่า ผิดเรื่องที่ ๑ นำพาไปสู่ผิดเรื่องที่ ๒

ทำไมในแวดวงวิชาการระดับอุดมศึกษา มีการลอกงานกัน ทั้งๆ ที่ทุกคนก็รู้ว่าผิด

เพราะเงื่อนไขการเข้าสู่ตำแหน่งทางวิชาการหรือ 

ตำแหน่งสำคัญมากต่ออนาคตของอาจารย์หนึ่งคน จนอาจารย์ยอมที่จะแลกชื่อเสียง (ที่อาจเสียไปจากการถูกจับได้) กับตำแหน่งและเงินทอง(ที่ได้มาจากการคว้างานของผู้อื่นมาใช้) เชียวหรือ   

หรือว่าเพราะไม่เคยมีใครถูกจับผิดอย่างเป็นทางการ เนื่องจากทำกันหลายคน ถ้ายกหนึ่งคนขึ้นมา ก็จะเป็นการลูบหน้าปะจมูก จึงสมยอมรับรู้และปกปิดไปเรื่อยๆ

หรือว่ามีหลักฐานแต่ไม่กล้าลงโทษ เพราะกลัวสถาบันจะเสียชื่อว่าอาจารย์ในคณะลอกงานวิชาการ ด้วยความกลัวจึงนำไปสู่การทำผิดอีกข้อหนึ่งคือโกหกซ้ำ ทำเสมือนหนึ่งความผิดไม่เคยเกิดขึ้น และ “คณะ” หรือ “สถาบัน” ไม่เคยรู้ไม่เคยเห็น

เคยถามตัวเองว่าทำไมไม่มีใคร “โวย” ทำให้ต้องย้อนมาถามตัวเองว่า ถ้าเป็นเราเอง เราจะโวยหรือไม่ คำตอบขึ้นอยู่กับว่า “เรา” นั้นคือใคร มีสถานะอย่างไร

*ศิษย์จำยอมเพื่อแลกกับปริญญาและงานในอนาคต

*อาจารย์ผู้น้อยยอม เพื่อคงความเป็นพนักงานมหาวิทยาลัยและมีชีวิตอันปกติสุข ปลอดจากการระรานทางตรงและทางอ้อมจากผู้มีอำนาจ เพราะคนที่กล้าลอกงานคนอื่น ย่อมกล้า “ฆ่า” อนาคตผู้อื่นเพื่อความอยู่รอดปลอดภัยของตนเอง เหมือนตัวละครที่เป็นนักประพันธ์ในละครเรื่อง คำเชือดเชิญ  ฆ่านักเขียนหนุ่มที่เขาลอกงานมา

*คนที่รักสถาบันพออาจจะยอมเดือดร้อนเสียเวลาโวยวาย ถ้าชื่อเสียง ชีวิต การงานอาชีพของตนเองปลอดภัยพอที่จะทำอย่างนั้น  แต่เมื่อเงื่อนไขไม่ครบ เราจึงได้ยินแต่ความเงียบ

การกระทำของผู้ที่เกี่ยวข้องจะแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับผลดีหรือร้ายที่จะตกผู้กับตัวผู้ยกเรื่องขึ้นมา 

กรณีถูกกล่าวหาว่าลักลอกงานวิชาการสองราย ก็ยังมีการปฏิบัติที่แตกต่าง

ก. คนไม่มีอิทธิพลอำนาจ พอมีการแง้มเรื่องกำลังถูกสอบสวน โอกาสก้าวหน้าก็ผ่านเลยเพราะ “ยังติดข้อกล่าวหา”  ต่อมาผลการสอบออกมาว่าไม่ผิด แต่โอกาสก็ผ่านเลยไปแล้ว

ข. คนมีพรรคพวกมีอิทธิพล มีผู้แก้แทนให้ว่า เรื่องอยู่ระหว่างสอบสวนถือว่ายังไม่ผิด แถมผู้ที่ยกเรื่องขึ้นมาค้านถูกข่มขู่คุกคาม จนน่าจะเป็นอันตรายต่อวิชาชีพ ชีวิต และทรัพย์สิน

ในต่างประเทศทุกคนแสดงความเห็นต่างได้ ถ้าสังคมเล็กๆ ของหนึ่งมหาวิทยาลัยไม่ยอมรับ นักศึกษาก็มีมหาวิทยาลัยอื่นให้เลือก ไม่ต้องถึงกับไปตั้งต้นใหม่ อาจารย์ก็มีที่ไปเพราะมหาวิทยาลัยมีมากมายหลายหลาก 

สังคมไทยแคบนัก คนเจ้าคิดเจ้าแค้นสามารถตามล้างตามผลาญกันข้ามสถาบันได้ ความคับแคบทางจิตใจจึงมีที่ให้ดำรงอยู่ได้อย่างน่าสพรึงกลัว   ถ้าผู้อยู่ในระดับนโยบายไม่เงี่ยหูฟังและบรรเทาความทุกข์เหล่านี้ ก็คงเข้าเค้าเพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยาและมหาสุบิน 16 (อรรถกถา เอกนิบาต ขุททกนิกาย ข้อ 12) 

ผู้มีศีลจะเสียซึ่งอำนาจ นักปราชญ์จะตกต่ำต้อย

กระเบื้องจะเฟื่องฟูลอย นำ้เต้าอันน้อยจะถอยจม

นวพร เรืองสกุล ปรับปรุงเล็กน้อยจากที่เป็นบทความลงในนิตยสารสกุลไทย  ฉบับที่ ๓๒๑๓ พ.ศ. ๒๕๕๙

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s