คุณูปการของการเขียน

Acceptance Speech

1456753165369

1456753158410

เนื่องในโอกาสรับรางวัลนักเขียนบทความดีเด่นประจำปี ๒๕๕๘    กองทุน ม.ร.ว. อายุมงคล โสณกุล     ณ วังสวนผักกาด

วันที่ ๑๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๘ ได้รับโทรศัพท์ แต่ไม่ได้รับสาย เพราะอยู่ต่างประเทศ

วันต่อมา คือ ๑๕ พฤศจิกายน โทรศัพท์กลับทันทีที่ถึงแผ่นดินไทย คุณประยอม ซองทอง แจ้งว่า ดิฉันได้รับการคัดเลือกให้ได้รับรางวัลนักเขียนบทความดีเด่น ของกองทุน ม.ร.ว. อายุมงคล โสณกุล

ตอนแรกที่ได้ข่าวก็เฉยๆ

สองสามวันต่อมา เริ่มรู้สึกพองๆ ลึกๆ อยู่ในใจ แบบลูกโป่งค่อยๆ พองลม

เป็นความภูมิใจที่มีผู้ทรงคุณวุฒิให้ความเห็นยืนยันว่า ข้อเขียนที่ดิฉันเขียนไปนั้น มีคุณค่า มีประโยชน์

 

นักเขียนทุกคน ต้องมีภาษา มีเนื้อหา มีเวที และมีผู้อ่านคอยติคอยชม

ครูภาษาไทย เป็นบุคคลที่ระลึกถึงด้วยความขอบพระคุณอยู่เสมอ ด้วยการสอนให้ลองเขียนคำประพันธ์หลากหลายแบบ จนกระทั่งสมัยเรียนชั้นมัธยม บทกลอนที่เขียนได้ออกวิทยุในรายการของคุณสวัสดิ์ ธงศรีเจริญ ภาษาไทยที่ได้มานี้เอง ทำให้เชื่อว่าจะเรียนภาษาใดก็เรียนให้ได้ดีไม่ได้ ถ้าภาษาแรกไม่ดีพอ

คนที่เดินอยู่ข้างหน้าเสมอมาคือพ่อ

ในวัยเด็กก่อนเข้าโรงเรียน พ่อจับมือเขียน ก. ไก่ บนกระดานชนวน

ในวัยกลางคน เมื่อเริ่มเขียนหนังสือจริงจังแล้วบ่นว่ายาก เนื้อหาต้องแน่น และต้องตรวจสอบหลายแหล่งให้มั่นใจว่า ข้อมูลต่างๆ ที่สื่อสารออกไปถูกต้อง พ่อเปิดหนังสือภาษาอังกฤษให้อ่านคำคมของปราชญ์อังกฤษคนหนึ่ง

Reading maketh a full man, writing an exact man

สิ่งที่เป็นภาระกลับเป็นคุณสำหรับตน เพราะเรียนรู้ที่จะชัดเจนแม่นตรงในสิ่งที่พูดและสิ่งที่เขียน

เมื่อเริ่มเขียนเกี่ยวกับข้อธรรม และตั้งใจเขียนให้เบาๆ เล่นๆ  คุณนิศา เชนะกุล เพื่อนร่วมงานรุ่นน้องของพ่อเตือนสติว่า เขียนหนังสือ ต้องยกระดับจิตคนอ่านขึ้น อย่าพาคนอ่านไหลลง อ่านแล้วผู้อ่านต้องได้ “อะไร”

คำเตือนนี้ชะงัดนัก

เมื่อจะเขียนบทความแต่ละครั้งจะถามตัวเองว่า เขียนทำไม เขียนแล้วผู้อ่านได้อะไร

นักเขียนต้องมีเวที จึงขอขอบคุณบรรณาธิการทุกท่านที่เปิดเวทีให้ ขอเอ่ยนามเฉพาะฉบับที่เขียนให้นานๆ คือ สตรีสาร พลอยแกมเพชร มติชนทั้งรายวันและรายสัปดาห์ กรุงเทพธุรกิจ สกุลไทย

ดิฉันเขียนหนังสือมีนามปากกาเฉพาะตอนต้นๆ ที่ยังทำงานที่ธนาคารแห่งประเทศไทย และเขียนให้สตรีสาร หลังจากนั้นมาไม่ว่าจะเขียนให้ฉบับใดก็ใช้ชื่อจริงมาโดยตลอด เว้นแต่หนังสือธรรมะสามเล่ม ที่เป็นงานใหม่ ต้องการกำลังใจ จึงใช้นามปากกาว่า ประเสริฐ บุญตา คือชวนพ่อและนิมนต์ปู่มาช่วย

การเขียนหนังสือโดยใช้ชื่อจริงทำให้ได้พบกับผู้อ่านที่ติดตามงานเขียนของดิฉัน คือบางครั้งไปประชุม หรือร่วมงานที่ต้องแนะนำตน เมื่อได้ยินชื่อดิฉัน จะมีผู้ร่วมงานเข้ามาแนะนำตัวและบอกว่าอ่านงานเขียนของดิฉันเป็นประจำ ดิฉันจึงได้พบกับแฟนพันธุ์แท้และผู้ติดตามงานเขียนได้อีกทางหนึ่ง และขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านงานที่ดิฉันเขียน

 

ผู้เขียนหนังสือออกสื่ออิเล็กทรอนิกส์อันเป็นเวทีเสรีที่ ไม่ต้องแสดงตัวตน ไม่ต้องการบริการของบรรณาธิการ อาจจะค้านว่า ภาษาไม่ดีก็ไม่เป็นไร เนื้อหาผิดหรือถูกผู้อ่านก็ต้องใช้วิจารณญาณเอาเอง คนอ่านชอบหรือไม่ชอบอย่างไร ก็มีข้อมูลป้อนกลับทันทีจากการกดไลค์ กดแชร์ต่อ หรือได้รับความเห็นทันทีต่อท้ายข้อเขียน ดิฉันกลับมีความเห็นว่า ถ้าจะรับผิดรับชอบต่อสิ่งที่เขียน ชื่อจริง หรือนามแฝงที่รู้กันอย่างเป็นทางการว่าใครคือผู้เขียน เป็นสิ่งจำเป็น และเวทีจริงที่ผ่านการคัดกรองของบรรณาธิการมีประโยชน์

รางวัลที่ได้รับในครั้งนี้ เป็นเสียงสะท้อนและข้อมูลป้อนกลับที่สำคัญ ช่วยให้ดิฉันมั่นใจในคุณภาพของงานของดิฉันที่มองผ่านสายตาของคณะกรรมการ จึงขอขอบคุณคณะกรรมการทุกท่านมา ณ ที่นี้

นวพร เรืองสกุล

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s