มหกรรมอาหาร ๕ ชนเผ่า

จับพลัดจับผลูได้ไปเดินเล่นอยู่ที่ถนนคนเดิน ในงานมหกรรมอาหาร ๕ ชนเผ่า ที่อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว เมื่อกลางเดือนธันวาคม ๒๕๕๘

ได้สนุกกับอาหารอร่อยในงาน บนถนนเจ้าพระยาบดินทร์ ที่ปิดเป็นถนนคนเดิน (หมายความว่าปิดเพื่อเปิดขายอาหารและจัดกิจกรรมบนถนน) ตั้งแต่หอนาฬิกาเข้าไปในชุมชน กิจกรรมมีตั้งแต่เย็นจนสี่ทุ่ม

งานนี้จัดโดยหอการค้าจังหวัดสระแก้ว การท่องเที่ยวฯ สาขานครนายก สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดสระแก้ว และกลุ่มกรรมการพัฒนานักธุรกิจรุ่นใหม่

ห้าชนเผ่าคือ จีน เวียดนาม กัมพูชา ญ้อ ลาว นับแบบไม่รวมไทย แต่ดูอีกทีทุกคนก็เป็นไทยนั่นแหละ จะเป็นไทยแบบชาติเดิมเป็นอะไรก็สืบสาวกันอีกที

ในจำนวนนี้ที่ไม่รู้จักที่สุดคือญ้อ

จึงได้ทราบว่า ญ้อมีถิ่นฐานเดิมอยู่เมืองหงสา แขวงไชยะบุรี ในล้านช้าง แล้วย้ายมาอยู่ที่ท่าอุเทน จังหวัดนครพนม ปัจจุบันพบไทยญ้อได้ในบางอำเภอของสกลนคร นครพนม บึงกาฬ มหาสารคาม รวมทั้งอรัญประเทศ และพนัสนิคม 

ติดใจเด็กหญิงชายและสาวหนุ่ม ที่มาร่วมออกร้านและร่วมทำกิจกรรมในงาน ทำให้ได้บรรยากาศว่าเป็นงานของชุมชนทำกันแบบสบายๆ เพื่อชุมชนคนย่านเดียวกัน ถ้อยทีถ้อยอาศัย ขายกันเองซื้อ กินกันเอง แสดงกันเอง และชมกันเอง

ร้านอาหารแต่ละร้านไม่ได้ขายของมากมาย ไม่ได้ทำบูธเป็นหลักเป็นฐาน แค่ตั้งโต๊ะตัวเดียว มีจานชาม ถ้วย และภาชนะบรรจุอาหารปรุงสำเร็จหรือหม้อต้มสักใบ เตาปิ้งอาหารสักเตา ก็เปิดกิจการได้แล้ว

หมูปิ้ง ส้มตำ ไก่ทอด มีขายทุกงานอยู่แล้ว ที่ต่างออกไปคือมีอาหารเวียดนามหลายอย่าง และขนมจีบปูก้อนเบ้อเริ่ม อร่อยด้วยเนื้อปูจริงๆ

คุณแม่มานั่งกำกับโต๊ะที่ลูกๆ และหลานๆ ต่างก็เปิดขายของกันคนละชนิด

คุณแม่เล่าว่า “ให้ความร่วมมือกับคนจัดงานเขาน่ะ เขามาขอให้ช่วยออกร้าน”

ลูกสาวขายน้ำแข็งบดใส่ผลไม้ ลูกชายขายกระเพาะปลา หลานชายขายน้ำ

น่าสนุกที่เจ้าของกิจการร้านค้ารายใหญ่บนถนนสายนั้น เปิดหน้าร้านออกมาเล่นสนุกด้วย ไม่ได้ปล่อยให้เป็นงานออกร้านของแม่ค้าพ่อค้ามืออาชีพทั้งหมด

แม่ค้าวัยใสมือสมัครเล่นคนหนึ่งขายของจนมึน รับเงินลูกค้าคนหนึ่งแต่กลับส่งของให้ลูกค้าอีกคนหนึ่ง เพราะ “พี่ใส่เสื้อสีดำๆ เหมือนกัน”

อ้าว แล้วกัน

เวทีรำพื้นถิ่นเปิดโอกาสให้นักเรียนที่เล่าเรียนฝึกซ้อมมา ได้มีเวทีแสดงความสามารถ

มาเพลินเอาตอนจบที่วงดนตรีเด็ก สาวน้อยตัวจิ๋วเป็นมือกลองที่หนักแน่น หนุ่มน้อยท่าทางเขินๆ เป็นนักร้อง ส่วนกีต้าร์สองตัวนั่นรุ่นพี่คุ้นเวทีอยู่แล้ว เขาทั้งวงเล่นดนตรีเปิดหมวก มีคนวางธนบัตรให้หลายใบ

น่าอิจฉาเด็กเมืองในต่างจังหวัด แทนเด็กเมืองหลวงที่ขาดเวทีให้ได้แสดงออกเช่นนี้

ประทับใจที่สุดอีกอย่างหนึ่งคือ บรรจุภัณฑ์ใส่อาหาร ที่ไม่ใช่โฟม ซึ่งเป็นบรรจุภัณฑ์อันตราย (ตามที่มีข้อมูลส่งต่อๆ กันทางอินเทอร์เน้ต ถ้าเป็นเรื่องอื่นอาจจะไม่เชื่อ แต่เรื่องนี้ยอมเชื่อเพราะรู้ว่าบางประเทศห้ามใช้โฟมใส่อาหารทั้งประเทศไปแล้ว)

บางร้านใช้จานชามกระดาษ บางร้านใช้กล่องบรรจุอาหารทำจากมันสำปะหลัง

เมื่อสังเกตกล่องใส่อาหารแล้ว ก็พลอยสังเกตเลยไปด้วยว่า งานนี้ขยะไม่เกลื่อน ใครกินตรงไหน ร้านค้าตรงนั้นเก็บ เป็นความใส่ใจแบบผู้มีวัฒนธรรมพึงทำ ไม่กินแล้วทิ้งเรี่ยราดให้คนอื่นต้องตามเก็บตามกวาดทำความสะอาดตามหลัง

ได้รับทราบจากนายแพทย์สาธารณสุขจังหวัดในภายหลังว่า การไม่ใช้โฟมใส่อาหารเป็นการรณรงค์และขอความร่วมมือร่วมกันระหว่างฝ่ายราชการกับผู้ประกอบการ

ทางราชการหาทางชักจูงให้ทำกันทั่วๆ และกลายเป็นนโยบายของชาติได้จะเป็นคุณูปการใหญ่หลวงต่อประเทศและประชาชนอย่างแน่นอน

นวพร เรืองสกุล
มกราคม 2559 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s