หลาดใหญ่ ๒๕๕๘

IMG_5295 IMG_5301 IMG_5304

มีกิจกรรมหลายแห่ง มีพื้นที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง ไปแล้วไม่กล้าไปซ้ำ เพราะเมื่อกิจกรรมหรือพื้นที่นั้นๆ เป็นที่รู้จักแพร่หลายมากขึ้น บรรยากาศมักเปลี่ยนไปในทางที่ไม่ถูกกับจริตของตัวเอง

หลาดใหญ่เป็นหนึ่งในข้อยกเว้น

เคยเล่าเรื่อง หลาดใหญ่ หรือตลาดกลางถนน ของเมืองภูเก็ตไปแล้วครั้งหนึ่ง ปีนี้ได้ไปเดินเที่ยวอีก ยังคงชอบเหมือนเดิม

กิจกรรมเปลี่ยนไปบ้าง ผู้ค้าและร้านค้าก็เปลี่ยนไปบ้าง แต่เป็นการเปลี่ยนที่ทำให้เห็นการมีส่วนร่วมอย่างหลากหลาย มิใช่เปลี่ยนในทางมากขึ้น เอะอะขึ้น จอแจแออัดยัดเยียดด้วยร้านค้า และผู้คนต่างถิ่นมากขึ้น

ที่ยังเห็นอยู่ดังเดิม เช่น ป่อเปี๊ยะฮกเกี้ยน อาหารพื้นถิ่นอีกหลายชนิด และร้านขายของอีกบางร้าน

ร้านค้ามาใหม่ นอกจากแผงลอยในเว้งของห้องแถวแล้ว พบร้านค้าขายสินค้าเครื่องกระเบื้องจากญี่ปุ่นหนึ่งแผง เป็นของใหม่หรือของเก่าก็ไม่รู้ แต่ว่าสวย และมีของครบ บางครั้งมีกล่องด้วย ไม่เข้าใจว่าได้มายังไง เป็นแฟนกับร้านแบบนี้ที่เพลินจิต มาเจอสินค้าทำนองเดียวกันก็อดแวะไม่ได้ สอบถามได้ความเพียงว่า มีผู้นำเข้ามาเป็นตู้ๆ แล้วก็ไปเหมากันมาเป็นตู้ มาแยกขาย

เห็นห้องแถวเปิดกลางคืนเพิ่มขึ้นหลายแหล่ง แห่งหนึ่งคือ ศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยวบริการโดยท้องถิ่น ภายในอาคารมีนิทรรศการเกี่ยวกับคนบ้าบ๋าของภูเก็ต พร้อมสินค้าของฝากที่น่าซื้อ

ห้องแถวอีกหลายห้องเปิดกิจการร้านอาหาร ร้านไอศครีมเล็กๆ ตกแต่งน่ารักน่านั่ง

ที่ชอบมากคือดนตรีกลางถนน ที่มีม้านั่งให้เราได้กินไปฟังไป คราวนี้เจอวงดนตรีที่แม่ค้าไปร่วมแจมร้องเพลงด้วย ดูเป็นกันเองดีระหว่างคนขายของ คนมาเที่ยว และคนฟังดนตรี

เดินต่อมาเจอวงเด็กเล็ก เป็นกิจกรรมของโรงเรียนดนตรี มีพ่อแม่เป็นกองเชียร์

ปลายถนน เจอวงดนตรีประเภทเครื่องเป่าของโรงเรียนใกล้ๆ กับตลาด ยืนฟังอยู่สองเพลง ได้เสียงฮือฮามาก เพลงหนึ่งคือเพลง คืนความสุขให้เธอ อีกเพลงคือเพลงจีนที่คุ้นหูผู้ฟังส่วนมาก

คนที่ไปเที่ยวในสัปดาห์ต่อมาเล่าว่า มีกลุ่มมารำเต้าเต๋อซิ่นซีขอบคุณเจ้าของอาคารแถวนั้นที่ยอมให้ปิดถนนเป็นตลาดเย็นวันอาทิตย์ และหาเงินไปช่วยผู้ประสบภัยแผ่นดินไหวที่เนปาล

ถ้อยทีถ้อยอาศัย และมีกิจกรรมที่หลายหลากวัตถุประสงค์และความสนใจดีจริงๆ

ทั้งหมดนี้ทำให้ได้เห็นสิ่งที่เป็นรูปธรรมของคำว่า ชุมชนเข้มแข็ง

ในอีกหลายพื้นที่เมือง ในนามของเศรษฐกิจ การพัฒนาที่มุ่งเน้นการท่องเที่ยว และดึงดูดนักท่องเที่ยว เพื่อเพิ่มรายได้ให้กับคนในพื้นที่ จะพบว่ากลางเมืองร้างชาวเมือง กลายเป็นย่านกลางเมืองที่คนขายก็คนต่างถ่ิน คนเดินเที่ยวก็คนต่างถิ่น กระทั่งสินค้าก็ต่างถิ่นด้วย แม้จะทำให้มีรูปลักษณ์เป็นของท้องถิ่นก็ตามที

น่าภูมิใจแทนคนภูเก็ตที่กลางเมืองยังไม่เป็นอย่างนั้น และหวังว่าคนภูเก็ตจะยังมีพลังแข็งแกร่ง มีอำนาจซื้อในท้องถิ่นของตนมากพอจะซื้อกันเอง ขายกันเอง แบบนี้ ตลอดไป ไม่ต้องพึ่งนักท่องเที่ยวให้มาคลาคล่ำเพื่อค้ำยันเศรษฐกิจท้องถิ่น จะมีนักท่องเที่ยวต่างชาติบ้างก็แค่ส่วนแถม ที่แค่แวะเวียนมาเพื่อสัมผัสตลาดของคนเมือง โดยคนเมือง เพื่อชาวเมืองด้วยกันเอง

นวพร เรืองสกุล

ออมก่อน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s