สนับสนุน พรบ. ควบคุมยาสูบ

1420609470776

 

ไม่ต่อต้านคนสูบบุหรี่

เพราะเป็นสิทธิส่วนบุคคลที่จะสูบ

ถ้าอยากสูบ

ถ้าตัดสินใจอย่างมีสติสัมปชัญญะและความรู้ครบถ้วนแล้วว่า จะสูบ

 

ถาม: งั้นต้านอะไร

ตอบ:

หนึ่ง ต้านวิธีการหาลูกค้าของธุรกิจบุหรี่ ที่มุ่งไปขายบุหรี่ให้กับ (ก) คนที่ไม่รู้เรื่อง และไม่พร้อมตัดสินใจ กับ (ข) คนที่อยากเลิกบุหรี่แต่กลับหยิบยี่นการสูบรูปแบบใหม่ให้ ที่คนสูบก็ยังสูบ แต่นึกว่าไม่สูบแล้ว (คือบุหรี่ไฟฟ้า หรือสิ่งสูบแทนบุหรี่)

สอง ต้านการที่คนสูบบุหรี่ ละเมิดสิทธิคนไม่สูบบุหรี่ โดยทำให้คนไม่สูบต้องกลายเป็นคนสูบบุหรี่มือสอง

 

อธิบายข้อหนึ่ง

IMG_7490

ภาพนี้ถ่ายมาจากประเทศหนึ่งในยุโรป ที่ผู้คนยังสูบบุหรี่กันทั่วไปในที่นั่งที่เปิดต่อสาธารณะ เช่น ในร้านอาหารแบบเปิดในสนามบิน เป็นต้น

การขายโจ่งแจ้งไปหน่อย แต่ก็พอรับได้ เพราะขายเป็นซอง

ที่ไม่อยากเห็นคือการแบ่งขายเป็นมวน (ถ้าบริษัทบุหรี่อยากขายแบบแบ่งซอง ก็ออกแบบซองเล็กบรรจุจากโรงงานมาเลย)

เห็นแถวรามคำแหง และคงมีที่อื่นๆอีกที่มีเยาวชนจำนวนมาก ผู้ขายขายบุหรี่แตกออกมาเป็น ๓ มวนบ้าง ๕ มวนบ้าง บรรจุซองพลาสติกกันเอง เคยสงสัยว่า บุหรี่ยี่ห้อจริงหรือเปล่าหรือปลอมปน บุหรี่เสียภาษีถูกต้องหรือเปล่า

แล้วก็ถามตัวเองว่า  ถ้ามีคนขายผงซักฟอก หรือแชมพูแบ่งใส่ซองพลาสติกแบบนี้ เราจะซื้อไหมนะ

ตอบว่าไม่กล้าซื้อ แต่บุหรี่กลับยอมให้ขาย และคนก็กล้าซื้อ

 

ไม่เห็นด้วย เพราะว่านอกจากข้อสงสัยข้างต้นแล้ว การขายทีละ ๒ – ๓ มวน เป็นวิธีการหาลูกค้ากับกลุ่มคนรายได้น้อย รวมทั้งเด็ก และเยาวชน  โดยไม่มีการระบุข้อมูลที่ชัดเจนถึงผลได้ของการสูบ

ถ้าเป็นการขายของมีประโยชน์ หรือยาสามัญ มักมีฉลากระบุว่า สิ่งนั้นๆ มีประโยชน์อย่างไร

ถ้าเป็นการขายของแพง เช่น คอมพิวเตอร์ ฯลฯ  หรือขายยาแรงๆ ยาที่มีผลกระทบด้านอื่นๆ ของสุขภาพ หรือยาที่ใช้แล้วต้องใช้ตลอดไป ผู้ขายจะอธิบายยาวมาก และผู้ซื้อก็มักสืบเสาะ วิเคราะห์ผลดี ผลร้ายก่อนจะตัดสินใจเลือกซื้อ เลือกใช้

ส่วนการขายสิ่งเสพติดทำตรงกันข้าม คือหลอกล่อให้ซื้อ ทำให้ติด เมื่อเสพจนติดแล้วก็มักจะเป็นลูกค้ากันไปตลอดชีวิต ที่เลิกก็มี แต่สำเร็จสักกี่ % และต้องการกำลังใจที่แข็งแกร่งกว่าตอนเลือกเสพมากนัก เป้าหมายของผู้ผลิตและผู้ขายจึงมุ่งหาลูกค้าวัยรุ่น เพื่อให้ได้ลูกค้าระยะยาว

ในเมื่อผู้บริโภคไม่ได้รับข้อมูลทั้งหมดก่อนตัดสินใจ และในความเป็นจริงไม่ได้รู้ตัวว่าต้องตัดสินใจ อันเป็นการตัดสินใจทั้งชีวิต จึงเป็นเรื่องที่สังคมจะต้องเข้ามาแทรกแซง เลื่อนเวลาให้ผู้จะเสพโตขึ้นมาถึงวัยที่ตัดสินชีวิตตนเองได้ และไม่ยอมให้ขายแยกยิบย่อย ให้ขายจากซองที่ผู้ผลิตผลิตขึ้นมาเท่านั้น

 

อธิบายข้อสอง 

                IMG_6864

ครั้งหนึี่ง คนไม่สูบบุหรี่ไม่คิดว่าตนถูกละเมิดสิทธิ นั่งเครื่องบินก็จำทนกับควันที่คลุ้งทั้งห้องโดยสาร อยู่ในห้องประชุมก็มึนกับควันบุหรี่และซิการ์ที่คลุ้งห้องประชุม ต่อเมื่อมีการรณรงค์ว่า คนสูบบุหรี่ไม่ได้สูบคนเดียว เพราะบุหรี่มีควัน และควันเป็นมลภาวะต่อคนข้างเคึยงที่ไม่ต้องการการสูบบุหรี่ หลายพื้นที่เริ่มเป็นที่มีีอากาศให้หายใจโล่งขึ้น

เรื่องนี้บ้านเรารณรงค์และออกกฎหมายมาใช้ นับว่าได้ผลดีทีเดียว แต่ก็ยังได้กลิ่นบุหรี่ตามทางอยู่บ้างเป็นบางคราว ทัั้งในที่สาธารณะและในพื้นที่ทางเดินและสวนส่วนกลางของนิติบุคคล

คราวนี้ได้ภาพมาจากญี่ปุ่น น่าสนใจดี เขาบอกห้ามเดินสูบบุหรี่ไว้บนทางเท้าเลย เหมือนกับที่ใช้ชี้นำกิจกรรมอีกหลายอย่าง เช่น ช่องนี้คนเดิน ตรงนี้ให้หยุดรอสัญญานไฟ ตรงนี้เป็นทางจักรยาน

 

L1030433

IMG_0572

IMG_2016

IMG_0644IMG_0401

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s